لحظات دشوارى را پشت سر مىگذارد ؛ نادرستى مذهب او آشكار شده بود و باورهاى خرافيش براى شاه و وزير و عالمان و بزرگان مملكتى آشكار گشته بود ! . . . ليكن بايد چه كارى انجام مىداد ؟ شاه او را خواسته بود تا پرسش و پاسخ انجام دهد ، و حقّ و باطل را معلوم كند ، و بالأخره عبّاسى خود را آماده نموده و سر برافراشت و پرسيد : اى علوى ! چگونه اظهار مىكنى كه ثمانايمان قلبى نداشته است ، در حالى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله ، دخترش رقيّه و ديگر دخترش امّ كلثوم را به ازداواج او درآورده بود ؟ ! علوى فرمود : دليل‌هاى بسيارى وجود دارد كهعثمان ايمان قلبى نداشته است ؛ و همين قدر كافى است كه مسلمانان ، از جمله صحابه ، هم‌نظر شدند و همگى حكم به قتل او كردند و وى را كشتند . خودتان نيز از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت مىكنيد كه فرموده است : « امّت من بر باطل هم‌نظر نمىشوند » حال ، آيا مسلمانان - كه صحابه نيز جزئشان بوده‌اند - در مورد كسى كه ايمان داشته باشد هم‌نظر مىشوند ؟ از طرفى عايشه عثمان را به يهوديان تشبيه كرده و دستور كشتن او را صادر مىكند و مىطويد : « نعثل ( نام يكى از يهوديان بوده است ) را بكشيد ؛ زيرا به طور حتم كافرشده است ؛ نعثل